Geçen hafta AK Parti'nin kuruluşundan itibaren çeşitli kademelerde görev almış E. adlı bir bayan arkadaşın , AK Parti İl binasına gittiğinde kırmızı kordon çekilmiş kapıdan "İl başkanının kesin emri içeriye girmek yasak. corona var, corona" diyerek içeriye alınmayınca, ağlayarak ayrılışını yazmıştım.

Beni son derece üzen bu olay, okuyan partili, partisiz herkes de derin bir yara açtı. Nasıl oluyor da, halkla arasında büyük ve sarsılmaz gönül bağı olan Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın sık sık teşkilat mensuplarına,milletvekillerine ve belediye başkanlarına "Duyuyorum ki, partilerin kapılarından halkım geri dönüyormuş, vatandaşımın gönlünü kıran benim de kalbimi kırmış demektir" uyarısına rağmen, partinin kapısı bugün devlet dairelerinde dahi artık az rastlanılan biçimde kırmızı kurdela ile kapatılıyor. 15 Temmuz'da bile bu partinin kapısı kapatılmamış, kapının önünde polis değil halk 45 gün çocuğuyla, yaşlısıyla, hastasıyla, engellisiyle 7/24 nöbet tutmuştu.

Çünkü iktidar partisinin kapısının kapalı olması, ışıklarının sönmesi demek, artık halkın partiden vazgeçmiş, umudunu yitirmiş olması ya da o iktidar partisinin sırtını halka dönmüş olması demektir!

Üzüldüğüm durum, ben kapıdan kovulmayı yazdığım halde hiçbir parti büyüğünün arayıp da "Kim o partili arkadaşımız? İsmini verirsen konuşalım, özür dileyelim, partimize davet edelim" dememiş olmaları. İşte yönetimdekiler bu kadar vefasız!..

Ben o arkadaşıma da söyledim. "Eğer senin bu durumun Ankara'da Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın kulağına giderse ki gidecek mutlaka seni arar ve üzüntüsünü dile getirir" diye... Çünkü Cumhurbaşkanı böyle konularda çok hassas. Bekliyorum, hem bu arkadaşı aramasını hem de bu halkın partisinin kapısını kapatan yöneticilere gerekli uyarıyı yapmasını...

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN...