Açıkçası toplumun büyük kesimi uzun süredir ülkemizde misafir etiğimiz Suriyeli göçmenlerin artık gitme vaktinin geldiği kanaatinde idi. Ancak bu şekilde değil.

Akın akın Bulgaristan ve Yunanistan sınırına giden Suriyeli, Pakistanlı ve Afgan mültecileri görünce sevinelim mi üzülelim mi anlamadık. Bu ülkenin insanı merhametlidir. Kızsa da, sevmese de, istemese de yapılan zulme sessiz ve kayıtsız kalamaz.

Avrupa da bizimle aynı sorumluluğu artık paylaşmalı. Üzerimizdeki yükü almalı.

O yüzden ülkemizin açık kapı politikası yerinde bir uygulama.

Ama bir de madalyonun öbür yüzü var.

Öyle ya...

Kapıları açtığımızı duyar duymaz evlerinden adeta kaçarcasına sınıra koştular ve hala taksilerle, otobüslerle, minibüslerle gidiyorlar. Sınır ötesindeki topraklara geçebilen şanslıların sayısı az olduğu halde, bir haftadır tampon bölgede Bulgar ve Yunan zulmüne rağmen bir umuttur diye bekliyorlar.

Bizi içeri alın diye yalvarıyorlar. Üzerlerine gaz bombası atılıyor, kurşun sıkılıyor. Geçenler dövülüp, soyulup soğana çevirilip geri gönderiliyor.

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYIN...